close
تبلیغات در اینترنت
از پس اشک هایم می خندم...

گیــــلان تــایــپ

    از پس اشک هایم می خندم...   نگاهی به هنر الکساندر پوشکین   بسیاری از منتقدان، الکساندر پوشکین، شاعر ملی روسیه را، بزرگ ترین و تاثیرگذار ترین نویسنده اوایل قرن نوزده روسیه می دانند. وی با تاکید به سادگی و زیبایی زبان مادری اش، زبان ادبی را تغییر شکل داد و به ادبیات روسیه کمک کرد تا از تسلط نئوکلاسیسیسم قرن هجدهم رها شود. وی در آثار خود بسیاری از ویژگی های سبکی و ساختاری نویسندگان اروپایی (برای مثال: فرانسوا ولتر، لرد بایرون، شکسپیر و سیر والتر اسکات) را بر گرفت و آنها را به…

از پس اشک هایم می خندم...

 

 

از پس اشک هایم می خندم...

 

نگاهی به هنر الکساندر پوشکین

 

بسیاری از منتقدان، الکساندر پوشکین، شاعر ملی روسیه را، بزرگ ترین و تاثیرگذار ترین نویسنده اوایل قرن نوزده روسیه می دانند. وی با تاکید به سادگی و زیبایی زبان مادری اش، زبان ادبی را تغییر شکل داد و به ادبیات روسیه کمک کرد تا از تسلط نئوکلاسیسیسم قرن هجدهم رها شود. وی در آثار خود بسیاری از ویژگی های سبکی و ساختاری نویسندگان اروپایی (برای مثال: فرانسوا ولتر، لرد بایرون، شکسپیر و سیر والتر اسکات) را بر گرفت و آنها را به طرز بی همتایی نوریزی کرد. این نویسنده که در ابتدا به خاطر شعر های داستانی بلندش به ویژه «یوگنی اونگین» و «سوارکار برنزی» شناخته شده بود، چندین مجموعه اشعار غنایی، مجموعه کاملی از تراژدی های روی صحنه و یک نمایشنامه بلند به نام «باریس گادونف» نیز آفرید.

هنوز بسیاری از آثار پوشکین، به خصوص اشعار غنایی او به ندرت در خارج از روسیه خوانده شده اند. منتقدان این حقیقت را به دشواری در ترجمه سبک فوق العاده او نسبت می دهند. هرچند ممکن است خوانندگان غیرروس به طور مستقیم با نوشته های پوشکین آشنا نباشند، اما تاثیر او در آثار نویسندگان جهانی تر همچون داستایوفسکی، تولستوی، تورگینف و گوگول کاملا مشخص است.

در روسیه و خارج از آن، «یوگنی اونگین» عموما اثر شاهکار پوشکین قلمداد می شود. منتقدان اعتقاد دارند که بازنمایی واقع گرایانه صحنه و شخصیت در این اثر الگویی شد برای رمان مدرن روسیه. پژوهشگران به این نتیجه رسیده اند که پوشکین سنت ادبی بی رونقی را که اثر داستانی را ژانر دون پایه یی به حساب می آورد، پس زده بود. خطر کردن او، جدا از داستان های سانتیمانتال اواخر قرن نوزده، مسیر جدیدی را به ادبیات روسیه نشان داد.

نخستین منتقدان غربی که آثار پوشکین را بدون درنظر گرفتن آثار پیشین اش می خواندند، همچنان که گوستاو فلوبر نیز اعتقاد داشت، نثر او را کسالت آور و ملال انگیز می دانستند. منتقدین مدرن آثار دراماتیک پوشکین، خواستار ارزیابی مجدد ویژگی های فرمی این آثار شدند و بسیاری از محققان درحالی که به موفقیت پوشکین در «تراژدی های کوچک» اذعان داشتند، به کاستی های موجود در نمایشنامه «باریس گادونف» نیز تاکید می کردند.

با وجود برخی ارزشیابی های منفی، علاقه به داستان های پوشکین، اشعار داستانی و نمایشنامه های او در قرن بیستم بسیار زیاد بود. پژوهشگران آن عصر علاقه داشتند با رویکردی روانکاوانه این آثار را دوباره بررسی کرده، عناصر کنایی و پارودی آنها را مشخص کنند و تجارب پوشکین را در استفاده از تکنیک و ساخت روایی بررسی کنند.

در اینکه پوشکین یکی از مهم ترین دلایل موفقیت نسل هایی از نویسندگان و شاعران روس بود هیچ اختلاف نظری وجود ندارد. آثار سنجیده و خردمندانه او ژانر های متفاوتی را برانگیخت و نمی توان او را بیشتر از یک رئالیست، یک رمانتیک خواند. او ذاتا یک عصیانگر نبود. بنابراین رمانتیسیسم او به اجبار وضعیت بود. چشمگیرترین آثار او «یوگنی اونگین»، «بی بی پیک» و «دختر سروان»، نشانگر کشمکشی است میان یک احساساتی گری رمانتیک و عقلانیتی ملایم که بیان او را متعادل می کند.

اگرچه لحن آثار او همچون خلق و خوی بی ثباتش در زندگی متغیر بود، اما بدنه اصلی نوشته هایش هجو بود و نقد های اجتماعی تلویحی. روشن ترین اثبات برای این گفته را می توان در آثاری چون «روسلان و لودمیلا»، «گابریل»، «کنت نولین» و «یوگنی اونگین» مشاهده کرد. پوشکین که آثار متعددی از نامه های منظوم گرفته تا اشعار غنایی و داستانی، پژوهش های تاریخی و تراژدی های رمانتیک را در کارنامه خود دارد، مقام برجسته یی در شعر و رمان کوتاه است. پارادوکس پوشکین این بود که با اینکه از فرانسه ریشه گرفته بود، به شدت روس بود. نمایشنامه های او از سیر تاریخ پیروی می کنند و در عین حال به دنیای عمیق ذهن، روح و اراده انسان نیز نفوذ می کنند. هرچند در نگاه اول به نظر می رسد که مضامین اسلاوی در آثار او کم است، اما آثار او عزیزترین خاطرات گذشته روسیه و زمان خودش را یادآور می شوند. این پارادوکس از طرف دیگر در زبان ساده و تعابیر به ظاهر بی اهمیت پوشکین است و امید او به اینکه خواننده به آن مفهوم پیچیده یی که در پشت این سادگی وجود دارد، پی ببرد.

اشتباهی که اغلب در نقد آثار پوشکین رخ داده است این است که به طور بی مورد و اغراق شده یی متفاوت و با شکوه قلمداد شده اند. به خصوص نقادی شوروی در این مورد مقصر است. پوشکینیست های مدرن روسیه محققانی کوشا، وفادار و آگاه اند و نوشته ها و تحقیقات آنها بر دانش کلی ما افزوده است. خطری که وجود دارد این است که چنین گرایشاتی این شاعر را در جرگه کلاسیک هایی می گذارد که همه آرزو می کردند خوانده باشند و هیچ کس نمی خواهد بخواند. اما پوشکین را تنها برای لذت محض به طور گسترده یی می خوانند و به خاطر می سپارند. نخستین وظیفه هر منتقدی این است که نقد خود را با جمله یی آغاز کند و به پایان برد که در آن از تجربه خواندن بسیار لذت بخش پوشکین سخن گفته باشد. هنگامی که این نکته با قاطعیت پذیرفته شد، آنگاه می توان درباره دلایل آن صحبت کرد.

نخستین دلیل این است که پوشکین طنزنویس قدرتمندی است. روح یک بازی در تمام آثارش دیده می شود. دوم اینکه وی موسیقی شناس شگفت انگیزی است. دستکاری در اصوات بیانگر زبان روسی گویی برای ما تالار کنسرتی مملو از لذت های آکوستیک می سازد. این ویژگی چشمگیر را نمی توان به طور کامل در ترجمه آثار رعایت کرد، اما خواننده یی که دانشی اندک درباره زبان دارد با کمی تلاش می تواند به آن پی ببرد. ویژگی سوم آن حس زندگی و لذات و احساسات جسمانی است که در لحظه یک نزدیکی روحی میان نویسنده و خواننده برقرار می کند. سرگرمی، موسیقی زیبا و لذات جسمانی اینها بی شک تمام پوشکین است، اما تازه نقطه آغازی است برای لذت بردن از هنر او.

 

برگرفته از آثار کیت گربین و ای. دی. پی بریگز و دائره المعارف نقد ادبی قرن ۱۹

 

 

مطلب در موضوعات بانک مقاله و آموزش نکات ورد، word، آفیس ،

پشتیبانی آنلاین

ارسال دیدگاه

نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی